“Ik zie echt niet of een andere man knap is, hoor.” Het is de klassieke leugen van menigeen. Een ingebakken reflex om de eigen heteroseksualiteit te beschermen. Maar laten we eerlijk zijn: een mooie man zie je gewoon. Die merk je op.

Het politieke reces. Een vreselijke tijd. De raadszaal is leeg, de microfoons zwijgen en de Edese wolven vervelen zich stierlijk. Geen sappige debatten om de tanden in te zetten. Op zo’n moment is Google je beste vriend. Na uren doelloos klikken stuitten we plots op een pareltje uit het archief: een podcast van wijlen Martin Both, de legendarische politieke watcher van Ede.

Het moet een absolute zegen zijn om te resideren in het idyllische Bennekom. Althans, laten we de geografische realiteit geen geweld aandoen: we noemen het hier natuurlijk gewoon Blankekom. In deze enclave is het leven nog overzichtelijk, geordend en vooral voorspelbaar rechtlijnig. De straten zijn er zo klinisch schoon dat de gemiddelde chirurg er jaloers op zou zijn, en de heggen worden op de millimeter nauwkeurig geknipt volgens het vigerende bestemmingsplan. Mocht u er rond middernacht besluiten een frisse neus te halen, dan is het enige acute gevaar dat u loopt dat u struikelt over een rondslingerende korfbal van DVO. Verder heerst er een serene, welhaast verdovende rust.

‘Weet je wat het is? Mijn vrouw en ik worden er gelukkig van om andere mensen te helpen.’ Het klinkt prachtig. Het is de ultieme feelgood-zin voor aan de borreltafel na de wekelijkse repetitieavond. Yuko Boss, of voor intimi Juko de Vries hoorde het onlangs en zijn hart maakte een sprongetje. Hij besloot er een hele column aan te wijden. Een warm bad van altruïsme, naastenliefde en dromen over een mooiere samenleving.

Het begint altijd met een schuchtere klop op de deur van de fractiekamer. Daar staat-ie dan: de fractieassistent. Sjaaltje net iets te strak geknoopt, een notitieblokje in de klamme handjes en de blik op oneindig. Hij is de nederigheid zelve, schenkt koffie alsof het heilig water is en knikt zo enthousiast naar de fractievoorzitter dat je bang bent voor een whiplash. Hij is er om te ‘leren’.

Besturen is een eenzaam vak. Terwijl de politieke machine in de raadszaal op volle toeren draait en raadsleden zich verliezen in de waan van de dag, rust de echte verantwoordelijkheid op de schouders van één man. Onze burgervader, Rene Verhulst. Men vergeet wel eens dat achter de formele ambtsketen ook gewoon een mens schuilt. Een man met een scherpe geest, een diep observatievermogen en, bovenal, oprechte creatieve aspiraties.

De cijfers liegen niet: het aantal unieke bezoekers op dit platform blijft stijgen. Wat begon als een luis in de pels, is inmiddels een vaste factor in Ede. Om die positie te verstevigen en de gevestigde orde nog efficiënter te fileren, hebben we de achterkant van de website professioneel ingericht. Vanaf vandaag is het digitale archief volledig gestructureerd.

Als je in Ede woont en je bent van Turkse komaf, dan is dat een beetje als een undercoveroperatie die constant dreigt te mislukken. Mijn hele bestaan hier is gebouwd op het fundament van de volstrekte onbeduidendheid. In Arnhem was ik nog "de kleinzoon van de man van de Enka", een titel die gepaard ging met sociale verplichtingen en ongevraagde updates over de suikerspiegel van tantes die ik in geen tien jaar had gezien.

Ede - De laatste raadsvergadering voor het zomereces was een lange zit. Een hele lange zit. Een pretje? Absoluut niet. Maar eerlijk is eerlijk: als achtergrondgeluid was het prima te doen. Zeker als je de televisie op Xon had staan, de lichten dimde en deed alsof het een hele droge podcast was. Voor wie de marathonvergadering heeft gemist, brengt Edese Wolven de absolute ‘hoogtepunten’ van een mat avondje op de Bergstraat.

Soms speelt de grootste strijd van het leven zich volledig af in je eigen hoofd. Een strijd zonder duidelijke spelregels, waarvan de buitenwereld niets merkt.

Klik hier om een tekst te typen.

Het moest een keer gebeuren in ons eigen Edese sprookjesbos. De politieke machine draait op volle toeren, maar ze produceert louter lucht. De raderen draaien, de livestreams staan aan, maar voor de burger blijft het resultaat een volmaakte, ijzige nul. Er is geen sprake van een raad die weigert te stemmen. Nee, de stemmen staken hier nooit. In plaats daarvan stuiten we op iets dat vele malen destructiever is: de dictatuur van de meerderheid.

Wie Gerrit Flier voor het eerst over de gangen van het Edese raadhuis ziet schuifelen, denkt direct: die man is verdwaald. Met zijn onberispelijke uitstraling en bedachtzame blik heeft hij de onmiskenbare esthetiek van een degelijke boekhouder die net de jaarrekening van de plaatselijke bibliotheek heeft goedgekeurd. Maar schijn bedriegt. Gerrit is namelijk fiscaal jurist. Dat klinkt niet alleen veel duurder, het geeft de hele vertoning ook direct het nodige cachet. Waar een boekhouder telt wat er is, berekent een fiscaal jurist hoe je de mazen in de wet zo oprekt dat iedereen er welvarend bij zit.

Het Edese gemeentebestuur is "onaangenaam verrast". Mobiliteitshoogleraren klimmen in de pen en de linkse groenlobby spreekt schandvlekken uit over een paar vierkante meter asfalt. Wat is het misdrijf? Basisschool De Ontdekking en kinderopvang Bzzzonder op Enka hebben een stukje schoolplein ingericht als parkeerplaats. In de ivoren toren van het gemeentehuis wordt dit gezien als hoogverraad aan de 'groene normeringen'. In de harde realiteit van alledag is het simpelweg pure noodzaak voor het behoud van onderwijspersoneel.

De laatste meters voor het zomerreces. Normaal gesproken staat de Edese politiek in deze fase stijf van de spanning. Urenlange debatten horen er dan bij. Het zijn nachtelijke marathons waarin raadsleden met wallen onder de ogen vechten voor elke centimeter politiek gewin. De hitte van de raadszaal wedijvert dan met de buitentemperatuur.

Het is zover. De kogel is door de kerk, de vlaggen kunnen van de gevels en de oranje leeuw ligt jankend in zijn mand. Vandaag zijn we officieel veranderd van trotse titelpretendenten in een bende sneue verliezers. Uitgeschakeld door Marokko. De Oranjegekte is voorbij, alsof iemand plotseling het licht heeft aangedaan tijdens een veel te wild schuurfeest.

Ik hoef deze zomer niet te boeken bij een touroperator. Waarom zou ik? Ik woon in de gemeente Ede, en dat is tegenwoordig een wereldreis in een notendop. Als ik vanuit het centrum een kwartiertje de verkeerde kant op fiets, kom ik op plekken waar de taal, de zeden en de gezichtsuitdrukkingen zo vreemd zijn dat ik onwillekeurig begin te zoeken naar een wisselkantoor.

We moeten het even hebben over Mariëlle van Enckevort. Want laten we eerlijk zijn, mannen: we weten in Ede-Zuid simpelweg niet wat we met haar aan moeten.

Heb jij je buik ook zo vol van de alsmaar stijgende prijzen? Wordt de wekelijkse supermarktbon inmiddels groter dan je huurtoeslag en vliegen de lokale lasten je om de oren? Het gloednieuwe College van B en W schiet blijkbaar te hulp met de belangrijkste maaltijd van de dag. Woensdag 8 juli opent dit kersverse bestuur namelijk de deuren voor een openbaar ontbijt in Buurtcentrum de Wulp aan de Wulplaan 9-2 in de Edese Vogelbuurt. Wij van de Edese Wolven zeggen: als alles door hun toedoen onbetaalbaar wordt, smaakt een gratis croissantje op kosten van de gemeente toch net even lekkerder.

Het was voor ons ook echt uitzitten, maar als de zelfbenoemde hoeders van de Edese democratie hebben we een plicht te vervullen. Waarom? Omdat we simpelweg moeten concluderen dat wij inmiddels de enigen zijn die nog echte, ongezouten verslagen maken. Ede Dorp waar zijn jullie? Dus ja, we hadden eigenlijk geen reet zin, maar deze perspectiefnota wilden we absoluut niet missen om te zien wat de partijen nu weer uit de hoge hoed zouden toveren.

Het is weer zover in de Edese gemeenteraad. De Edese Wolven spitsen de oren, want D66-kracht Richard Hoogland staat op om te spreken. Maar voor er ook maar één klank over zijn lippen komt, volgt het vaste ritueel. Richard grijpt naar zijn neus. Het subtiele, vingergevoelige tikje tegen het montuur. Die bril zit daar niet om scherper te zien, nee, die bril draagt geletterdheid uit. Het is het visuele bewijs dat zijn wereldvreemdheid geen toeval is, maar diep overdacht. Gestoeld op dikke boeken.

Mijn zus aan de telefoon heeft gelijk. Volgens de traditie hoor ik mijn zaterdagavonden door te brengen in Arnhem. In een kring van ooms. Nippend aan thee uit tulpvormige glaasjes, debatterend over de politiek in Ankara. Dat is de blauwdruk van mijn Turkse roots.

Drie maanden later. Het is maandagmiddag, ergens halverwege juni, en de zon brandt ongenadig op het platte dak van het gemeentehuis. Binnen merk je daar weinig van; de airco zoemt op een monotoon ritme dat naadloos aansluit bij de hartslag van de organisatie. Ik staar naar het document Mobiliteitsvisie 2035 Concept v4.2. In acht weken tijd heb ik de marges aangepast en een stockfoto van een lachend gezin op een elektrische bakfiets toegevoegd. Dat is het. En het mooiste is: niemand heeft het door.

Het Edese burgerinitiatief voor een Knarrenhof loopt hopeloos vast in de stroperige ambtelijke bureaucratie. Terwijl de behoefte aan zorggeschikte ouderenwoningen explodeert en Den Haag met miljoenen subsidies strooit, kijkt het college van B&W passief toe.

Als er één iemand in de Edese politiek is die bewijst dat je een landelijke partij kunt runnen als een manege, dan is het Gerarda van Harten wel. Onze kersverse lijsttrekker voor Forum voor Democratie is een rasecht paardenmeisje. En dat merk je aan alles. In de fractie loopt ze niet, ze draaft; en wie niet in het gareel loopt, krijgt een figuurlijke trap van de hoef.

EDE — Het zal de oplettende Edenaar niet verbazen: de gemeente Ede zoekt zich weer eens een ongeluk naar 'lokale kartrekkers' voor een officieel Ketikoti-feest. Maar de zogenaamde klankbordgroep ‘Cultuursensitief werken’ (wie verzint die namen?) vangt bot. En terecht! Wij, De Edese Wolven, weten wel beter. Waarom zou de hardwerkende Edenaar de kar moeten trekken voor iets wat historisch gezien totaal niet spoort met onze lokale Veluwse realiteit?

Ik loop op Kernhem, maar vandaag voelt het anders. Ik loop hier niet om rustig na te denken; ik vlucht. De muren van ons huis dwingen me naar buiten, maar het bos biedt geen rust meer. Ik voel me minder vrij. Er zit een blokkade op mijn gevoelens, op de onzekerheden die ik eigenlijk zou moeten delen. En ja, er zit ook een rem op mijn woorden. Maar ik dwing mezelf om door te schrijven. Ik weiger me hier te laten beperken, zoals ik dat thuis wel doe.

We zijn verbaasd over de nieuwe column van Yuko in de Ede Stad. Hij hanteert ineens een opvallend andere toon. Geen moraliserend vingertje dit keer, en geen directe preek dat 'anderdenkenden' per definitie fout zijn. Het lijkt er sterk op dat hij hier stiekem meeleest en zijn tactiek heeft aangepast. Maar achter die mildere toon schuilt nog altijd een manipulatieve belangenafweging die de harde realiteit bewust buiten beeld houdt.

EDE – De kogel is door de kerk: het college van B&W heeft op 26 mei 2026 officieel geantwoord op de kritische vragen van BurgerBelangen over de omstreden subsidie van € 120.000 aan Stichting Aimon. Het resultaat? Een ambtelijk meesterwerk in wegkijken, ontwijken en het verhullen van doelgroepenpolitiek. Maar BurgerBelangen neemt geen genoegen met deze antwoorden en slaat direct terug met een vlijmscherpe reeks aanvullende Artikel 43-vervolgvragen die het college preventief schaakmat zetten.

De transformatie van het Edese bestuur is voltooid. In de raadszaal zit geen menselijke burgervader meer, maar de Lokale Bestuurlijke Eenheid Ede, rechtstreeks aangesloten op het intergemeentelijke collectief van de VNG. Emotie is irrelevant. Lokale autonomie is een inefficiënte emotie. De systemen in Den Haag hebben gesproken en onze unieke Veluwse identiteit is overschreven door de centrale database.

Anonimiteit is voor ons geen stilte. Het is een bewuste keuze om de inhoud te laten spreken, zonder dat onze gezichten in de weg zitten. We hebben besloten onze eerdere columns te bundelen en vanaf vandaag hebben we alle drie een eigen, persoonlijke profielpagina op deze website ingericht. 

Mijn familiegeschiedenis begon niet op een stoffige steppe in Anatolië, maar tussen de ronkende machines van de ENKA-fabriek op de Kleefse Waard. Als kind hoorde ik de verhalen over de spinnerij, een plek waar de geur van rotte eieren – de doordringende stank van zwavelwaterstof – in de muren en in de kleren trok. Terwijl mijn opa daar eind jaren zestig in die chemische walm de Arnhemse kunstzijde stond te spinnen, weefde hij onbewust aan het ingewikkelde tapijt van mijn identiteit. Hij dacht dat hij een tijdelijke brug bouwde; in werkelijkheid plantte hij een Turkse vlag in de Gelderse klei die nooit meer weg zou gaan.

EDE – Terwijl de rest van de gemeente Ede probeert om te gaan met de harde, weerbarstige realiteit van alledag, lijken de indieners van de partij PRO, Tita van der Pot (Rapunzel) en Shreya Basropansingh, de weg naar het sprookjesbos te zijn ingeslagen. Met hun nieuwste set schriftelijke raadsvragen over het rapport van de Jongerenraad presenteren zij een politiek niveau dat verdacht veel wegheeft van een middagje Disney World: naïef, simplistisch en volledig losgezongen van hoe de echte wereld en het openbaar bestuur werkt.

Het was weer zo’n avond in Ede. Het soort avond dat zo lang duurde dat zelfs de klok in de raadszaal tussentijds leek te gapen. Een avond die we – ondanks ons goede voornemen om te blijven kijken – simpelweg niet hebben volgemaakt. Het grote voordeel van de digitale raadsstream is gelukkig dat er een uitknop op zit. Zodra het politieke theater overgaat in een slaapverwekkende herhaling van zetten, trekken wij gewoon de stekker eruit. Dat scheelt een hoop houten billen op de tribune en houdt de bloeddruk tenminste op peil.

De Edese coalitieonderhandelingen verliepen de afgelopen periode achter gesloten deuren, tot grote frustratie van oppositiepartijen D66, PRO en de Partij voor de Dieren. Sam Elfvering (D66), Robin Bongers-Karmaoui (PRO) en Mariëlle van Enckevort (PvdD) eisen via schriftelijke raadsvragen een keiharde vergelijking met de formatie van 2022. Zij herinneren het college aan de aangenomen motie om de formatie “zo veel mogelijk in de openbaarheid” te laten plaatsvinden. De realiteit van het politieke handwerk laat zich echter zelden vangen in openbare verslagen.

Gisteravond voltrok zich in de Edese raadszaal een schouwspel dat de geschiedenisboeken in zal gaan als" De grote zelfbevlekkingshow' van deze raadsperiode. Onder luid applaus van - jawel, hoofdzakelijk zichzelf - werden de wethouders geïnstalleerd. De plucheplakkers zijn verdeeld, de declaratieformulieren liggen klaar en de bestuurlijke borstklopperij bereikte recordhoogtes. Haal de confetti uit de haren en veeg het schouderklopjesslijm van de muren.

EDE-ZUID – Maak kennis met Anne-Fleur (26). Ze woont in een hippe studio op het kazerneterrein, draagt een duurzame regenjas en heeft gisteren een dapper besluit genomen. Na het lezen van weer een vlammend pleidooi in de kwaliteitskrant de Gelderlander over ‘grenzen aangeven’ en ‘de publieke ruimte heroveren’, wist ze het zeker. Nadat ze voor de vijfde keer die middag was getrakteerd op een gepassioneerd "Schatje, wat kijk je boos!" bij de Lidl aan de Parkweg, wist ze: de tijd van stelling innemen is aangebroken.

De symmetrie van de beukenlanen op Kernhem is mijn enige houvast geworden. Terwijl de rest van de wereld zich in de spits wurmt, loop ik hier. De tijd is mijn bondgenoot geworden sinds ik vaker thuiswerk; de muren van ons huis dwingen me naar buiten, de bossen in, waar de geschiedenis van de bomen mijn gepieker relativeert. Het is mijn vaste moment, een ononderhandelbaar anker in een week die anders wegvloeit in spreadsheets en Teams-calls.

EDE – Grote paniek in de Edese mediawereld. Sinds de gemeenteraadsverkiezingen van maart is er geen teken van leven meer vernomen van de redactie van EdeDorp.nl. Waar de site vlak na de uitslag nog dapper beloofde de 'gegarandeerde tegenmacht' te blijven, heerst er inmiddels al anderhalve maand een oorverdovende radiostilte. Wat is hier aan de hand?

Bij de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart 2026 lieten de stemmers in de Enka-wijk (stembureau gymzaal Enka) een duidelijke politieke voorkeur zien. De partijen binnen de brede coalitie en de links-progressieve hoek behaalden daar samen een overweldigende meerderheid van maar liefst 83,71% van de stemmen. Alhoewel het in de media en tijdens bijeenkomsten vaak lijkt alsof de bewoners fel tegen de plannen van het technisch gezien oude college zijn, laat de harde verkiezingsuitslag een heel ander beeld zien. In de stemhokjes heeft men in werkelijkheid massaal voor de partijen gestemd die dit mobiliteitsbeleid steunen of uitbreiden.

Mijn opa stapte in de jaren zeventig op het perron van station Sirkeci in Istanbul met niets meer dan een houten koffer en een droom. Hij zei altijd tegen me: "Zoon, de eenheid van een familie is als een porseleinen kom; zolang hij heel is, houdt hij ons allemaal bij elkaar, maar zodra er een barst in komt, valt hij in duizend stukjes." Hij reisde dagenlang in een overvolle trein naar Nederland, zijn hele wereld verpakt in dat dunne multiplex.

Voor een figuur als Cynthia Lukassen, dat politiek correcte gansje van Ede Stad, kun je nog wel wat sympathie opbrengen. Ze fladdert naïef door de wijk met haar minibiebs. Ze gelooft oprecht dat een weggeefkast vol streekromans elke wereldbrand kan blussen. Het is aandoenlijk in al zijn wereldvreemdheid. We veren een beetje mee, we luisteren wat naar elkaar en de wereld is weer gered.

"Drie weken later. Maandagmiddag, half drie. De cursor knippert nog steeds op exact dezelfde plek in het document dat nu 'Concept Samenhangende Mobiliteitsagenda - v3 definitief.docx' heet. Ik heb in de tussentijd welgeteld drie alinea’s verplaatst en één synoniem gezocht voor het woord 'doorstroming'. Het is een kunstvorm geworden: de tijd doden terwijl je op de factuur doet alsof je een visie baart. De stroperigheid van de organisatie is mijn beste bondgenoot; in dit tempo valt het niemand op dat ik als externe al dagenlang mentaal op afstand sta.

Wij van de Edese Wolven opereren vanuit de luwte van onze columns, maar we herkennen vakmanschap als we het zien. Terwijl de mist in Ede vaak dik is en informatie in achterkamertjes verdwijnt, blijft de Edese Vos de enige onderzoeker die met volledig open vizier de feiten boven tafel krijgt. Voor ons is hij de onbetwiste professionele maatstaf voor onafhankelijke journalistiek waar deze stad simpelweg niet buiten kan.

Wie eergisteren de publieke tribune van de raadsvergadering opzocht voor een gezellig avondje polderen over de algemene plaatselijke verordening (APV), kwam bedrogen uit. Wat een matte avond over het lokale regeltjesboek had moeten zijn, ontaardde in een ideologische loopgravenoorlog waarbij de democratische vernislaag op sommige plekken flink begon te bladderen.

Ik geef het ruiterlijk toe: ik ben paranoia geworden. Je kunt het een beroepsdeformatie noemen, maar in een wereld waar een afwijkende mening je maatschappelijk en financieel kan uitschakelen, is paranoia geen stoornis, maar een noodzakelijk overlevingsmechanisme. Lange tijd voelde het alsof de kop boven het maaiveld steken onherroepelijk zou leiden tot een professionele wurggreep.

De verwachting was dat de raadsvergadering van vanavond volledig in het teken zou staan van de buitenslapers. De messen waren geslepen voor een debat over morele grenzen en handhaving, maar de avond nam een heel andere wending. In plaats van de verwachte storm, verzandde de vergadering lange tijd in een matte vertoning. Ik zat erbij, keek ernaar en vroeg me af of de uitvinder van de raadsvergadering stiekem een sadist was met een passie voor interrupties over bijzaken. Totdat de APV op tafel kwam en het Grote boek der betutteling eindelijk werd geopend.

Wie de columns van Cynthia Lukassen in Ede Stad leest, waant zich in een wereld waar de werkelijkheid ondergeschikt is aan het gevoel. Het is de wereld van het 'domme gansje' dat de geschiedenis herschrijft om haar eigen slachtofferschap te voeden. In haar column van 11 november 2025 slaat ze de plank volledig mis met een stuitend gebrek aan feitenkennis.