Het begint altijd met de symmetrie van de beukenlanen op Kernhem. Terwijl de ochtendmist tussen de stammen blijft hangen, voel ik de koude onverschilligheid van de historie. Deze bomen hebben eeuwen aan menselijk drama voorbij zien trekken; mijn huidige existentiële crisis is voor hen niet meer dan een rimpeling in de eeuwigheid. Ik loop daar als dertiger, het type dat op papier alles op de rit heeft, maar innerlijk naar de uitgang zoekt. Is dit de befaamde dertigersdip, of is er meer aan de hand? Moet ik naar een dokter voor een chemisch steuntje in de rug, of hoort dit rauwe randje simpelweg bij het leven van een piekeraar die weigert genoegen te nemen met de oppervlakkige glans van een 'perfect' bestaan?

Nu de stofwolken van de coalitievorming zijn opgetrokken en de rechts-christelijke machtsblokken stevig in het zadel zitten, kijkt Ede naar de overkant van de raadszaal. In de schaduw van de monstercoalitie staat een bont gezelschap van idealisten, dossierbijters en strategen klaar. Is dit een versplinterde groep figuranten, of de broodnodige luis in de pels van een almachtige zittende orde? Het is tijd om de kaarten te schudden en de spelers die de komende vier jaar het weerwerk moeten leveren onder de loep te nemen.

Daar zaten ze dan, gisteravond. De campagnestickers waren nog maar net van de jassen gepeld en de overwinningsroes was hardhandig ingewisseld voor een gezonde dosis zenuwen. De raadszaal rook naar verse ambitie, maar wie goed snoof, rook ook het angstzweet. Het voelde als een grote kijkdoos: een verzameling personages die voor het eerst hun plek innamen volgens een script dat ze gisteren pas echt in handen kregen. Achter de strakke gezichten begon gisteren pas het echte verhaal.

Laten we eerlijk zijn: wij van de Edese Wolven zijn de laatsten die klagen over een sterk rechts en conservatief geluid in onze gemeente. Een krachtige vuist in het raadhuis is precies wat Ede nodig heeft. Maar er is een groot verschil tussen winnen op eigen kracht en winnen door een scheefgegroeid rekensommetje. De manier waarop de SGP bij de laatste verkiezingen niet één, maar twee restzetels binnensleepte, roept grote vragen op over de eerlijkheid van ons systeem. Je kunt nog zo’n voorstander zijn van de inhoud, maar als het systeem de grootste partijen kunstmatig opblaast terwijl de rest met lege handen achterblijft, dan schuurt dat aan de fundamenten van onze lokale democratie.

Daar zit ik dan. Maandagochtend, half negen. Het blauwe licht van mijn beeldscherm reflecteert in de ramen van een gemeentehuis ergens ver buiten mijn eigen provincie. Het is weer zover: de vaste teamdag. De dag waarop hybride werken even een sprookje is en we geacht worden elkaar in de ogen te kijken tijdens de weekstart.

Gefeliciteerd, pluche-minnend Ede. De missie is geslaagd: er zijn verkiezingen geweest, het toneelstuk is opgevoerd en de uitkomst is precies wat de zittende macht al lang en breed in de agenda had staan. Terwijl het stof van de stembussen neerdaalt, zien we de vertrouwde gezichten de buit alweer verdelen. Het "kartel" heeft de rijen gesloten, de poet wordt onderverdeeld, en de burger? Die mag de komende vier jaar weer stilletjes vanaf de zijlijn toekijken hoe de gevestigde orde zichzelf in het zadel houdt.

Maak je borst maar nat, uitslapend Ede. Komende zondag 29 maart dendert de zomertijd onze slaapkamers weer binnen. Om precies 02.00 uur springt de klok naar 03.00 uur en dat betekent dat we officieel een uurtje weekend moeten inleveren. Het is weliswaar pas vrijdag, maar de waarschuwing is er alvast: we gaan een uurtje korter uitgeslapen het weekend door. Balen natuurlijk, maar elk nadeel heb z’n voordeel.

In Ede worden de politieke kaarten in sneltreinvaart opnieuw geschud: GroenLinks-PvdA maakt plaats voor de VVD. Een opvallende 'ruk naar rechts' binnen een coalitie die verder ongewijzigd blijft, waardoor de contouren van een religieus-conservatief bastion in de Foodvalley verder worden verstevigd. Maar wie betaalt de rekening voor dit nieuwe, wankele evenwicht?

In de Edese politiek verandert veel, maar blijft uiteindelijk alles hetzelfde. Hoewel ik de politiek in Ede pas twee jaar echt nauwkeurig volg, hoefde ik niet diep in de archieven te duiken om te zien dat de geschiedenis zich simpelweg herhaalt. Destijds was het VVD-prominent Mark Boumans die Burgerbelangen behendig met politieke spelletjes buiten de deur hield. De tactiek van toen? De ‘gevestigde orde’ beschermen en rechtse partijen met een anti-azc-geluid lozen.

In de arena van de lokale politiek bestaat een bijzondere vorm van magie. Het is niet de magie van dikke partijprogramma’s of strategische achterkamertjes, maar de pure, onversneden kracht van de gunfactor. Terwijl de partijtop de volgorde op de lijst zorgvuldig uitstippelt, trekt de kiezer in het stemhokje soms een eigen plan. Dat is het moment waarop de ‘persoonlijke titel’ transformeert van een papieren begrip naar een triomftocht.

De stembussen zijn dicht en de uitslag laat een politiek mijnenveld achter. De SGP is weliswaar als grootste partij uit de bus gekomen en mag dus traditioneel het initiatief nemen voor de formatie, maar de olifant in de kamer is niet te negeren. De grote winnaar van deze verkiezingen is namelijk Forum voor Democratie. In een gezonde democratie is het gebruikelijk om de partij met de meeste winst direct bij de macht te betrekken, maar de vraag is: durft de SGP dat aan? Of wordt Forum voor Democratie nu net zo vakkundig gepasseerd als Burgerbelangen de vorige keer?

De stembussen zijn koud gesloten of de schokgolf dondert al door de bossen van de Veluwe. De wolven, die de afgelopen tijd dachten de dienst uit te maken op de heide, kijken verbijsterd om zich heen. Ze zijn geschokt. En terecht, want het politieke landschap waarin zij hun gang konden gaan, is vannacht flink door elkaar gehusseld. De grote winnaar? De SGP. Met twee zetels winst kronen zij zich met maar liefst negen zetels tot de onbetwiste koning van de raad! In een tijd van onzekerheid kiest de kiezer massaal voor de stabiele koers van de mannen met de bijbel onder de arm. Rechts is groter dan ooit, en dat is de opsteker van deze verkiezingen. Het is een duidelijk signaal: de burger wil weer een koers die ergens op gebaseerd is.

Wie wel eens naar een concert van de Amerikaanse metalband Manowar is geweest, weet wat de essentie is: bloedbroederschap, onverzettelijkheid en een bijna religieuze verering van ‘staal’. Voor een buitenstaander in het vrije Westen is het vaak camp, een over-the-top toneelstukje. Maar wie verder kijkt dan de leren broeken, ziet waarom deze muziek in landen als Turkije of Iran een diepere, bijna spirituele snaar raakt.

In Ede hebben we een bijzonder talent: we stemmen niet op plannen, we stemmen op de buurman. Of op die gezellige voorzitter van de plaatselijke voetbalclub die toevallig op de lijst van Gemeentebelangen staat. Want ja, "die kennen we toch?" Het is de bekende Edese worst die ons wordt voorgehouden: een lekker hapje bij de sportclub of de horeca, terwijl we ondertussen niet doorhebben dat we zelf de rekening betalen.

Ben je er klaar voor? Want laten we eerlijk zijn: de buitenkant klopt, maar de binnenkant is momenteel een bouwval. Ik ben dertig. Dat magische getal waarbij je geacht wordt 'het' eindelijk voor elkaar te hebben, de leeftijd waarop de maatschappij verwacht dat de fundamenten van je bestaan in beton zijn gegoten.

Terwijl de landelijke politiek de druk opvoert, gaat de Edese coalitie van Gemeentebelangen, CDA, GroenLinks-PvdA, ChristenUnie en de SGP zonder ruchtbaarheid akkoord met de opvang van 667 asielzoekers. Nu de burger niets wordt verteld, is de stembus op 18 maart nog de enige manier om dit proces te stoppen.

Het was weer zo’n maandagavond in de fractiekamer van D66, waar de geur van havermelk-lattes en morele superioriteit zo dik hing dat je er een regenboogvlag uit zou kunnen snijden. Aan het hoofd van de tafel fungeerde Sam Elfvering als het visuele middelpunt, poserend met de gepolijste perfectie van een aristocratische dandy uit een tijdschrift die alleen in de wachtkamers van privéklinieken ligt." Met zijn gladgeschoren, perfecte kaaklijn en een blik die constant op ‘ethisch bezorgd’ stond, vervulde hij zijn favoriete rol: het Geweten van de Gemeenteraad.

In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2026 staat er veel op het spel voor de inwoners van Ede. Uw stem is het krachtigste instrument om de koers van de gemeente te bepalen, zeker bij complexe thema's die de lokale samenleving direct raken. Een van de meest besproken onderwerpen in het politieke debat is de koers rondom de opvang van vluchtelingen.

Wie de afgelopen jaren de politiek in Ede heeft gevolgd, kan het niet zijn ontgaan: de strategie van Gemeentebelangen (GB) lijkt rechtstreeks uit de handleiding van de Romeinse keizers te komen. ‘Panem et circenses’ – brood en spelen. Maar terwijl het volk wordt vermaakt met ludieke acties, wordt de politieke werkelijkheid vakkundig achter een rookgordijn gehouden.

Ik loop door de dichte nevel die tussen de eeuwenoude bomen van Landgoed Kernhem hangt. De Edenaren weten het: hier dwalen de Witte Wieven. Soms lijken ze op flarden mist, maar vandaag voelen ze als de schimmen van de vrouw die ik de afgelopen maanden was — iemand die wel aanwezig was, maar langzaam vervaagde in de schaduw van een onbereikbare partner. Ik sta even stil bij de Bloedsteen. De legende zegt dat de steen leeft, en voor het eerst voelt dat niet als een griezelverhaal, maar als een spiegel.

In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 2026 werpt de politieke geschiedenis van Ede een lange schaduw vooruit. Geen figuur illustreert de Edese eigenzinnigheid beter dan Hendrik Koekoek, beter bekend als 'Boer Koekoek'.

In het hart van de gemeente Ede, tussen de statige bossen en de nuchtere dorpskernen, beweegt zich een fenomeen dat de lokale politiek al decennia op haar grondvesten doet schudden. Ruben van Druiten, een vijftiger in de kracht van zijn leven, is geen gemiddelde politicus. Terwijl zijn collega’s zich blind staren op abstracte beleidsvisies, leidt Ruben met een joviale zwaai van zijn hand de fractie van BurgerBelangen.

Ik loop over de statige beukenlanen van Landgoed Kernhem. Er hangt hier altijd een zweem van mysterie, een stilte die je dwingt om naar je eigen gedachten te luisteren. Terwijl ik langs het pannenkoekenhuis richting de dichte bossen loop, verlang ik naar de lente. Naar het moment dat het jonge groen de grijze sluiers van de winter vervangt, precies zoals de dartelende lammetjes bij de schaapskooi straks het leven weer kleur geven.

Het politieke toneel in Ede had de afgelopen periode veel weg van een slecht geschreven klucht, met Forum voor Democratie (FvD) in de dubieuze hoofdrol. Wie de lokale democratie een warm hart toedraagt, keek met stijgende verbazing naar het schouwspel rond de nieuwkomer van 2022.

In het idyllische Otterlo, waar de stilte slechts wordt onderbroken door het ritselen van bladeren en het verre geluid van een verdwaalde mountainbiker, resideert Gabriëlle Hazeleger in alle rust met haar vrouw. Terwijl zij daar geniet van de serene Veluwse ochtenden, ontwaakt in haar een politiek vuur dat zich met name richt op één ding: het heilige belang van haar eigen dorp, verpakt in het glimmende jasje van de partij GemeenteBelangen Ede. 

"Daar zit ik dan, mijn vaste inleidende zin. Soms voelt het alsof we elke keer dezelfde onderwerpen bespreken, terwijl onze omgeving om ons heen langzaam verandert. We naderen een belangrijk moment van besluitvorming over de toekomst van onze regio. Ik hoor vaak de vraag of een individuele bijdrage wel het verschil maakt. Hebben onze persoonlijke keuzes nog wel invloed op de koers van Ede?"

Veel mensen ervaren de landelijke politiek in Den Haag als een ver-van-mijn-bedshow. Maar de beslissingen die jouw dagelijks leven het meest direct beïnvloeden, worden niet in de Tweede Kamer genomen, maar in het gemeentehuis. De gemeenteraadsverkiezingen zijn hét moment om invloed uit te oefenen op jouw directe leefomgeving.

Wie de moed — en laten we eerlijk zijn, een flinke dosis uithoudingsvermogen — heeft om een Edese raadsvergadering te volgen, stuit steevast op hetzelfde fenomeen. Je kunt de livestream live kijken of braaf achteraf terugkijken, maar één ding is zeker: zodra de microfoons opengaan, claimt Bart Omlo het podium. De fractievoorzitter van de VVD is een politieke vis in het water, al begint die vijver in Ede wel steeds kleiner te worden.

Wethouder Jan Pieter van der Schans – de voornaam altijd voluit, als een plechtige belofte – is niet geboren, hij is geformatteerd. Terwijl zijn leeftijdsgenoten nog met blokken gooiden, hield de kleine Jan Pieter op vierjarige leeftijd al een veertig minuten durende uiteenzetting over de dualisering van het lokaal bestuur. De kleuterjuf, die slechts vroeg wie er een appel wilde, bleef verbijsterd achter met een diepgaand inzicht in de Financieringswet voor politieke partijen.

Waarom Gaza ook Ede aangaat?  Laat ik beginnen met een bekentenis die sommigen van mijn Turkse broeders misschien zal verbazen: ik ben een fan van Ruben van Druiten. In een wereld van politiek correct gewauwel en gladgestreken praatjes is Ruben een verademing. Hij is grappig en "echt". Hij zegt waar het op staat, hij zegt dingen waar anderen hun vingers niet aan durven branden, en hij is – laten we eerlijk zijn – een beste vent. Ik stem al jaren Burgerbelangen, ik geloof in een sterke lokale identiteit en ik heb een broertje dood aan de opkomst van religieuze politiek die onze seculiere waarden ondermijnt. Mijn kompas? Dat is Atatürk. Moderniteit, scheiding van kerk en staat, en een nuchtere, rechtse blik op de wereld.

Daar zit ik dan. Thuis op de bank, net op het moment dat ik dacht even rust te hebben, vraagt mijn vrouw of ik "nu eindelijk eens die lamp in de gang ga ophangen, het is al donkerder dan in een berenhol daar!" Ik knik braaf, staar naar mijn lauwe koffie en droom weg naar een wereld waar taken zich vanzelf voltooien, of op zijn minst niet gepaard gaan met het gevoel dat je een Olympische medaille moet verdienen voor elk klusje in huis.

Daar zit ik dan, op mijn kantoor, te staren naar een intern memo over "sociale veiligheid en inclusieve publieke ruimtes". Mijn manager – die waarschijnlijk denkt dat een 'no-go zone' een plek is waar de havermelk op is – kwam net langs om te vragen of ik me al "psychologisch veilig" voelde in ons nieuwe kantoortuin-concept. Ik keek hem aan. "Ik voel me veiliger tussen de ratten in de kelder dan ’s avonds laat op het Marktplein," dacht ik. Hij glimlachte meewarig en mompelde iets over "positieve framing".

Welkom in de Edese oorlog tegen de automobilist. Het is een stille oorlog, gevoerd met een glimlach, bloembakken, onbegrijpelijke parkeerzones en een eindeloze stroom aan 'duurzaamheidsvisies'. De gemeente Ede heeft een droom: een stad waar iedereen op een bakfiets rondrijdt, gehuld in biologisch katoen en met een glimlach van oor tot oor alsof ze net de wereld hebben gered. De realiteit is een nachtmerrie van zoekende automobilisten, onbetaalbare parkeerkosten en een raadhuis dat de burger ziet als een 'gebruiker' die de auto 'verkeerd' gebruikt.

De vergaderzaal van de Edese raad trilde nog na van de laatste motie, maar Erik Wesselius en zijn trouwe secondant René Danen van MME (Mens en Milieu Ede) zaten alweer diep in de modder van hun geliefde moestuinvereniging 'De Wilde Peen'. Voor Erik was de moestuin de enige plek die nog niet was geïnfiltreerd door de "bestuurlijke tentakels" van het College.

Ik sta stil bij de Bloedsteen op Landgoed Kernhem, daar waar de statige lanen samenkomen in een bijna mystieke stilte. Volgens de Edese legende zou er bloed uit de steen komen als je er met een naald in prikt bij volle maan. Een griezelig verhaal, maar terwijl ik daar sta in de koude boslucht, voelt de steen vooral als een symbool voor alles wat we vastzetten en verzwijgen. We prikken soms in elkaars zwaktes, hopend op een reactie, op een teken van leven.

Daar zit ik dan, op mijn kantoor met een uitzicht dat net zo inspiratieloos is als de jaarcijfers die ik moet inkloppen. Mijn baan is een aaneenschakeling van politiek correcte e-mails, zinloze vergaderingen over 'inclusieve werkvloeren' en koffiepraatjes over de ideale werk-privébalans. Ondertussen trilt mijn telefoon. De vrouw. Of ik op de terugweg even langs de biologische supermarkt wil voor wat 'eerlijke' producten, want de buren komen eten en we willen natuurlijk wel laten zien hoe deugdzaam we zijn. Het gezeik thuis is een perfecte microkosmos van Ede: zolang je de schijn ophoudt dat je een braaf, wit schaap bent in de kudde, is er niets aan de hand. Maar wee je gebeente als je toegeeft dat je die havermelk niet te hachelen vindt of dat je die 'eerlijke' producten vooral duur en onnodig vindt.

Daar zit ik dan weer, op mijn kantoor waar de grootste crisis van de dag een vastgelopen nietmachine is. Mijn manager – een man die waarschijnlijk zelfs zijn dromen in een 'duurzaamheidsmatrix' giet – kwam net langs om te vragen of ik al heb nagedacht over onze "maatschappelijke footprint". Ik knikte maar wat, terwijl ik dacht aan de footprint van de vrouw thuis, die gisteren besloot dat onze voortuin een 'biodiversiteitsparadijs' moet worden. Dat betekent in de praktijk dat ik drie zaterdagen lang onkruid sta te verplaatsen terwijl de buren kijken alsof ik een landschapsarchitect ben. Het gezeik thuis is weergaloos, maar het valt in het niet bij de hypocrisie die ik wekelijks uit het Edese raadhuis zie sijpelen.

Daar zit ik dan, op mijn kantoor, starend naar een uitnodiging voor de "Inclusieve dialoogtafel over de transitie van de openbare ruimte". Ik verslikte me bijna in mijn (niet-biologische) koffie. Mijn manager kwam ook nog eens langs om te polsen of ik al had nagedacht over de "intersectionele aspecten" van ons nieuwe project. Ik keek hem aan alsof hij Chinees sprak. "Ik probeer gewoon de cijfers kloppend te krijgen," zei ik. Hij keek me meelijwekkend aan, de blik van een witte schaap die een afvallige ziet.

Ede verandert. Wie door de wijken wandelt waar ik dertig jaar geleden mijn eerste stappen zette, ziet de transformatie. Maar terwijl de straten van kleur verschieten, blijft het in het raadhuis oorverdovend stil over de schaduwkanten daarvan. Als columnist van de Edese Wolven word ik vaak weggezet als de ‘dwarsligger’, maar iemand moet de feiten benoemen die de christelijke en linkse partijen liever onder het tapijt vegen.

Als ik over de Ginkelse Heide uitkijk, voel ik de ruimte die ik thuis soms mis. In de zomer is dit het domein van de vliegers; kleurrijke stippen die dansen tegen de strakblauwe Edese lucht, bestuurd door mensen die voor even hun telefoon in hun zak houden. Maar nu, terwijl de winter nog nagloeit, wacht ik met bijna fysiek ongeduld op de lente. Op het moment dat de schaapskudde weer lammetjes heeft. Die dartelende, witte bolletjes wol zijn voor mij het ultieme symbool van een nieuw begin – iets waar mijn kinderwens in deze fase van mijn leven alleen maar sterker door gevoed wordt.

Zeg eens eerlijk: voelt u zich ook een beetje die dief van uw eigen portemonnee wanneer de gemeentelijke aanslag op de mat ploft? Ede, ooit de ‘groene parel’ waar je voor je rust naartoe trok, begint steeds meer te lijken op een duurbetaald openluchtmuseum waar de toegangsprijs stijgt, maar de collectie steeds vaker bestaat uit zwerfvuil en hangjongeren.

Daar zit ik dan, op een dinsdagavond in een muf buurthuis, starend naar een schaaltje uitgedroogde kaashapjes en een kan lauwe aanmaaklimonade. Mijn manager had me die middag nog gevraagd of ik "voldoende eigenaarschap toonde over mijn persoonlijke ontwikkelplan". Ik keek hem aan en dacht: "Ik probeer vanavond eigenaarschap te tonen over mijn eigen straat, maar ik vrees dat de uitkomst al vaststaat." De vrouw appte ook nog: "Vergeet niet kritisch te zijn over die nieuwe lantaarnpalen, ze lijken op gevangenisverlichting!" Alsof mijn mening daar ook maar één lux aan gaat veranderen.

In de hiërarchie van het CDA Ede is Leendert Houweling niet zozeer een politicus, als wel een zorgvuldig geprepareerd object. Waar Jan Pieter van der Schans de scherpe, glimmende scalpel is die door de begroting snijdt, is Leendert de wattenvulling: zacht, vormbaar en volkomen kleurloos. Hij is niet gekozen om zijn visie, maar om zijn unieke talent om op te gaan in het behang van de fractiekamer, een kwaliteit die hem de perfecte ‘lange arm’ van Jan Pieter maakt.

Daar loop ik weer. Mijn vaste rondje door wat de gemeente Ede keurig het Proosdijpark noemt, maar wat in mijn hoofd – en dat van elke echte Edenaar – voor altijd Victoria Vesta zal heten. Ik heb mijn telefoon bewust thuisgelaten. Het is een bijna rebelse daad in een park waar de rest van de wandelaars met hun kin op de borst geplakt zit, vergroeid met hun scherm. We zoeken verbinding via pixels, terwijl de echte connectie – de geur van natte aarde en het ritselen van de bomen – recht voor onze neus ligt.

Lunteren is geen gemiddeld Nederlands dorp; het is een enclave van eigenheid. Het kloppend hart van deze identiteit is de Oud Lunterse Dag , een dag waarop de gemeenschap samenkomt in boerenkiel en knipmuts om de eigen wortels te vieren. Maar terwijl de Lunteraan trots zijn tradities koestert, waait er een gure wind vanuit de grote steden en de politieke arena. Is het ondenkbaar dat deze traditie onder de noemer van inclusiviteit over twintig jaar geschiedenis is?

Daar zit ik dan, op mijn kantoor, starend naar een glimmende brochure over de "Multiculturele Dialoog-Opera in de Publieke Ruimte". Blijkbaar heeft een of ander vaag kunstenaarscollectief een zak geld gekregen waar je een gemiddelde rijtjeswoning in Enka van kunt afbetalen. Mijn manager kwam net langs om te vragen of ik al "geïnspireerd was door de creatieve kruisbestuiving op de werkvloer". Ik keek hem aan. "Ik ben vooral geïnspireerd door het feit dat mijn ozb-aanslag weer omhoog is gegaan om dit soort onzin te financieren," dacht ik. Hij glimlachte meewarig en mompelde iets over "de ziel van de stad".

Het stemrecht is een van de krachtigste instrumenten die een burger bezit om de eigen toekomst en die van de samenleving vorm te geven. Binnen de Turkse gemeenschap in Nederland zien we echter vaak dat loyaliteit aan de eigen achtergrond of identiteit een doorslaggevende rol speelt in het stemhokje. Hoewel de behoefte aan herkenning en vertegenwoordiging begrijpelijk is, brengt blindelings stemmen op basis van afkomst risico’s met zich mee. Kiezers met een migratieachtergrond ervaren vaak een gebrek aan belangenbehartiging wanneer de politiek zich enkel focust op identiteit in plaats van op concrete oplossingen.

De transformatie van de Nederlandse samenleving bereikt een kookpunt waarbij de hoofdstad Amsterdam fungeert als het schrikbeeld van een mislukt sociaal experiment. Jarenlang is de stad onder de bezielende leiding van burgemeester Femke Halsema op Amsterdam weggegeven aan een multicultureel drama waarin de Nederlandse identiteit naar de marge is verdrongen. De middenklasse voelt zich er niet langer thuis; zij worden geconfronteerd met een straatbeeld waar Engels de voertaal is, torenhoge kosten door radicale ambities en een zorgwekkende toename van antisemitisme in Amsterdam, terwijl de kosmopolitische elite zich veilig waant achter de muren van de grachtengordel.